Göklerin sesine uzaktı dünya,

Bir çöle dönmüştü, kuraktı dünya,

Zalimin önünde altından tepsi,

Mazlüma hain bir tuzaktı dünya.

Sen geldin ve değişti dünya;

Manasına erişti dünya.

Adını anınca hissediyorum,

Bir kalbim olduğunu;

Sevgiyi, rahmeti, kardeşliği, barışı…

Avuçlarında büyüyen uyanışı.

Ey insanlar agâh olun,

Onu kalbinizde bulun.

Kalbime sevgin değiyor; değişiyor dünyam.

İçime güneşin doğuyor, doğruluyorum.

Zeytin dallarının arasından güvercinler uçuruyorum.

Mavinin duruluğunda yıkıyorum kirlerimi.

Duygularımı, umutlarımı, fikirlerimi…

Hafifliyorum uçacak gibi,

Yüreğimde güller açacak gibi.

İndiriyorum sırtımdan yüklerimi,

Bir zeytin ağacının altında.

Kuş cıvıltılarına karışıyor,

İçime huzur üfleyen ilham meleğinin kanat sesleri.

Kurtuluş ayağının izindedir,

Mutluluk ayağının tozundadır.

Hasretin yanıyor içimde.

Kirli duygular yıkanıyor, izbeler aydınlanıyor içimde.

Her şey yeni bir renge boyanıyor içimde.

Bir güneş uyanıyor içimde.

Kelimeler anlatamaz seni,

Dudaklar yanar anınca ismini. 

Seni görememek yamandır bana,

Senden uzak kalmak hicrandır bana,

Sensiz saraylar zindandır bana,

Sevginle zindanlar saray gibidir.